DE WEG NAAR EEN CONCERT

Afgelopen zondag een concert mogen leiden waarbij mijn orkest en aanwezig publiek heeft aangegeven genoten te hebben van een prachtige uitvoering. Beelden van Maria van Bommel, muziek van Jenkins gespeeld door winTkracht die het koort Malkander begeleidde. Het was een weg met hobbels, het was een weg met bloed zweet en tranen, maar alle moeite meer dan waard. 

Als een groep creatieve mensen elkaar treft binnen een vereniging (stichting) als winTkracht is het moeilijk om dingen niet te groots aan te pakken. Ik herinner mij nog een avond 2 1/2 jaar geleden. We waren plannen aan het smeden voor een concert, de club is verdeeld in twee groepen. Beide groepen leveren een uitgewerkt plan af met ideeen voor een concert. Aan het einde van de presentatie van de plannen smeden we een gezamenlijk plan en dat wordt ons nieuwe project. Nogmaals we zijn met een kleine groep mensen, we moeten, zoals elk muziekgezelschap letten op de centen. 

De aanpak wordt grootser en grootser en steeds ambitieuzer. Totdat daar een offerte komt met de prijzen voor een artiest die we in gedachte hebben. De artiest die wij voor ogen hebben vraagt voor een een half uur werk een ons onziens buitensporig bedrag. Het plan zien we in rook opgaan. Als muzikaal eindverantwoordelijke van de groep mensen geef ik aan dat we snel met iets nieuws moeten komen want dat we niet kunnen blijven teren op dat wat we nu hebben. We besluiten het minder groot aan te pakken en een uitvoering van The Armed Man van Karl Jenkins te gaan doen. Een koor erbij, een kerk als locatie en het is geregeld zo is de eerste gedachte. Ware het niet dat er een groep zeer muzikale, en zeer vreatieve mensen bij elkaar zit. 

Opnieuw wordt het plan groter en groter, de Heikese kerk moet gevuld worden, er moeten filmbeelden bij, er moeten mensen geinterviewd worden, er moeten live beelden bij geschoten worden die op schermen worden geprojecteerd, er moet een Imam bij voor het oproepgebed, er moeten solisten bij, er moet een echt gregoriaans koor bij en ga zo verder en ga zo verder. We leveren het plan in bij de gemeente Tilburg voor de Cultuurprijs Tilburg. Tot onze blijdschap en onze schrik winnen we deze prijs. Nu kunnen we echt doorpakken. Op 4 mei is de Heikese kerk afgeladen vol, de spanningen hoog gespannen en de iedereen tot in de puntjes voorbereid. Een grandioos concert volgt. 

De tweede uitvoering staat ook reeds gepland, 26 oktober 2014 in het Miditheater in Tilburg in een compleet andere setting en met andere beelden, met hetzelfde koor. Iedereen is nog steeds gemotiveerd bij winTkracht om dit nogmaals een succes te maken. Het zelfde koort werkt mee, 4 weken voor de uitvoering zijn er een aantal punten die organisatorisch aangepast dienen te worden. Dit zorgt bij het bestuur van winTkracht, die inmiddels de volledige organisatie op zich heeft genomen en bij de muzikaal eindverantwoordelijke (ik) op verschillende momenten voor ongekende stress. Dit komt soms naar elkaar tot uiting, soms alleen in het hoofd van diegene die het ervaart. 

De laatste twee weken voor de uitvoering stijgt de spanning tot ongekende hoogte, met 1 van de 2 (!) repetities met het koor samen, een een stijgende lijn in de kaartverkoop. Filmbeelden dienen nog aangepast te worden, stoppen we in plaats van het oproepgebed nou wel of niet de oorlogsverklaring van Adolf Hitler in de filmbeelden, allemaal overwegingen die toch nog maar even voorbij komen. Tijdens de generale repetitie op zaterdagochtend/middag worden de laatste punten op de i gezet. 

Zondagmiddag, wat blijkt; zaal stijf uitverkocht, opnieuw hooggespannen verwachtingen. 

Een werkelijk fenomenale uitvoering van the Armed Man met 2 fantastische solisten een boven zichzelf uitsteigend winTkracht en koor Malkander volgt. Een staande ovatie is, mijn inziens de enige terechte beloning. Alle spanning, alle moeite, alle stress ze zijn het meer dan waard geweest. 

Voor diegenen die denken dat een dirigent met zijn stokje komt zwaaien, zijn koffer pakt en vertrekt. Weet dat, dat niet zo is. Een dirigent heeft altijd de einverantwoordelijkheid van het muzikale karakter van een concert. Is het een goed concert is het vaak een ”goed orkest"  dat heeft gespeeld, is het een slecht concert  dat is het vaak „een matige dirigent” de schuldige. Ik zal daar niet over klagen, dat is het lot van de dirigent. Maar weet dat de stekels en hobbels die je tegenkomt bij de weg die naar een concert leidt, een gedeelde smart moet zijn om als geheel boven jezelf uit te kunnen steigen. Voor mij heeft winTkracht bewezen dat ze uitstekend in staat zijn met hobbels en stekels om te gaan. Hulde!

© RSJ-Music 2014